TIJDLOZE KLASSE
15-07-2011 14:05 | Gerhard Hormann
Ze zeggen vaak dat muziek uit je jeugd
zo’n onuitwisbare indruk maakt dat je er nooit meer los van komt.
Je kunt dat moment uitstellen (en dat heb ik gedaan door op mijn
25ste nog een compleet nieuw genre te omarmen: hiphop),
maar uiteindelijk keer je altijd weer terug bij de oorsprong. Jammer
voor wie eeuwig jong en cool probeert te zijn, maar net zo
onvermijdelijk als het einde van de zomervakantie.
Er zijn
uitzonderingen – zo moet je vaak eerst de veertig gepasseerd zijn
voordat je jazz leert te waarderen – maar verder staat je smaak
stil als je stopt met groeien en begint met werken. Zelf koop ik nog
wel eens cd’s van hippe jonge bandjes, maar dat doe ik alleen maar
omdat ze lijken op hippe oude bandjes. Zo doen de Editors me denken
aan The Sound anno 1980 en lijkt Brother Firetribe als twee druppels
water op Europe. Sinds ik vijftig ben geworden doe ik daar ook niet
moeilijk meer over en geef ik me helemaal over aan gezonde nostalgie.
Helemaal niet gek nu Status Quo net een cd heeft uitgebracht die in
het AD vijf sterren kreeg en Journey op de cd Eclipse klinkt als
herboren. Meteen toen ik hem opzette dacht ik: die ga ik duizend keer
draaien, en sindsdien begin en eindig ik er elke dag mee. Het verhaal
achter hun tweede jeugd is even mooi als ongelooflijk, want toen de
band in 2007 zonder frontman kwam te zitten stuitten ze op YouTube op
filmpjes van een Filippijnse zanger die op magistrale wijze
Journey-covers zong. Dankzij deze Arnel Pineda is de in 1973 (!)
opgerichte band aan een soort tweede jeugd begonnen en klinken ze
harder en beter dan ooit. Maar misschien moet je wel oud genoeg zijn
om dat te kunnen horen.
